Herbarium – wszystko o ziołach

Owies to popularne zboże, uprawiane na terenie całej Polski, znane ze swoich cennych właściwości odżywczych. Stanowi on pożywny składnik diety oraz źródło licznych witamin i minerałów. Ziele owsa, jako roślina jadalna z rodziny wiechlinowatych, bywa również spotykana jako dzikorosnąca – spotkać ją można w Azji Środkowej oraz w klimacie śródziemnomorskim. Warto uwzględniać w diecie produkty z owsa i mąki owsianej, tak z powodu walorów smakowych i energetycznych, jak zdrowotnych.

Owies i ziele owsa

Owies jest jednym z najpowszechniej uprawianych zbóż, cenionym za swoje właściwości odżywcze – zarówno walory smakowe, jak energetyczne i zdrowotne. Zboże to jest źródłem najcenniejszych witamin i pierwiastków i jest jednym z najzdrowszych gatunków zbóż. Produkuje się z niego mąkę owsianą, otręby owsiane oraz płatki zbożowe. W składzie płatków owsianych znaleźć można szereg cennych składników, a są to miedzy innymi: flawonoidy, saponiny oraz sole mineralne.

Minerały i witaminy

Ziele owsa jest jednym z najbardziej wartościowych źródeł białka pochodzenia roślinnego. Oprócz pożądanej wartości energetycznej i odżywczej, ziele owsa jest bogatym źródłem niezliczonej ilości cennych dla zdrowia pierwiastków. Są to miedzy innymi: magnez, wapń, żelazo, potas, krzem. Oprócz mikro- i makroelementów, w zielu owsa znajdziemy również inne, wysoko cenione i pożądane w diecie składniki.

Właściwości lecznicze ziela owsa

Ziele owsa posiada działanie między innymi moczopędne, uspokajające układ nerwowy, a także wykrztuśne. Dzięki tym właściwościom nadaje się do zwalczania objawów licznych schorzeń i dolegliwości, takich jak kamienie nerkowe czy zaleganie wydzieliny w płucach i oskrzelach.

Mącznicę lekarską – roślinę z rodziny wrzosowatych – można spotkać w Azji, Ameryce Północnej, na Grenlandii oraz w Europie. Występuje także w Polsce, głównie w północnej części kraju. Tu jednak jest rośliną rzadką, więc podlega ochronie.

Jej nazwa wiąże się z jej owocami i ich mączystym smakiem. Inna jej nazwa to niedźwiedzie grono. Tworzy ona kępę o wysokości od 20 do 50 cm. Kwitnie w maju i czerwcu. Kwiaty – jasnoróżowe albo białe – są dzbaneczkowate i miododajne.

Mącznica nie jest wymagająca rośliną – może rosnąć nawet na ubogich glebach.

Mącznica lekarska ma właściwości lecznicze. Od dawna stosowana jest w ziołolecznictwie, przede wszystkich w chorobach układu moczowego:

– w stanach zapalnych dróg moczowych (działanie antybakteryjne i moczopędnie).

– przy białkomoczu

– przy ropomoczu

– przy kamicy nerkowej.

Roślina ta – dzięki swoim właściwościom – jest także wykorzystywana w kosmetyce. Działa pozytywnie na skórę – rozjaśnia ją i redukuje przebarwienia.

Najwięcej leczniczych substancji znajduje się w liściach mącznicy – zawierają one m.in.:

– trójterpeny

– garbniki hydrolizujące

– flawonoidy

– związki glikozydyfenolowe.

Nie ma jakichś szczególnych przeciwwskazań jeśli chodzi o stosowanie mącznicy. Jednak zaleca się, aby nie stosować preparatów z mącznicą dłużej, niż siedem dni. Jej nadmiar lub przedawkowanie może spowodować:

– bóle brzucha

– mdłości

– wymioty

– szumy uszne

– krwiomocz.

Zaleca się też, aby podczas jej stosowania, stosować dietę zasadową.

Odradza się stosowanie mącznicy w trakcie ciąży, karmienia piersią, u dzieci poniżej 12. roku życia oraz w stanach zapalnych przewodu pokarmowego.